شوق کربلا

باید سراغ چاره بگردم نفس کم است

دنیا قفس شده و برایم قفس کم است

وقتی زمین خشک دلم پر ز آفت است

باید درو کنم دل خود را حرس کم است

شوق زیارت تو مرا تشنه کرده است

طوری که رود نیل و فرات و ارس کم است

باید برای آمدنم سوی کربلا

عاشق شوم دوباره و گویا هوس کم است